Aslında meyhane kar değil insana sadece dertleri erteler sabaha sabah olupta kalkınca tekrar gireriz çıkmaz sokağa bir başıma kaldım sokakta derdimi yazdım sarı ışıkta yaza yaza tükendim ben sonum gelir bu çıkmazda kaldırım taşları olurken yatak bu nasıl dert ustasına sorsak ben bir yol bulamadım bu çıkmazdan nasıl çıksak garip resul kaldı çaresiz ölürsem gömün […]

Bir sürü günaha soktun beni paramparça ettin seni seveni bana bir şey olmaz deme düşün başına geleni bütün dertler beni sınar yaram derin hep kanar sen beni bulana kadar gözyaşlarım durmaz akar yenik düştüm gururuma sen bakma kusuruma zamanı gelince dönüpte ağlarsın resul polat’a